Terug
 
"Ik was gelijk verliefd op het huis, met een voortuin, een achtertuin. Ik had het gevoel alsof ik elke dag vakantie had."
Hennie Baas (Rotterdam, 1947)
Dit verhaal is onderdeel van luistervoorstelling: Luisterportret uit Hordijkerveld.
En onderdeel van de collectie: Luisterportret uit Hordijkerveld, IJsselmonde.

In 1983 streek ze met haar gezin neer op IJsselmonde, aan de Leppedijk. ,,Ik was gelijk verliefd op het huis, met een voortuin, een achtertuin. Ik had het gevoel alsof ik elke dag vakantie had.’’ Ze zag pony’s staan, sprong op haar fietsje om boodschappen te doen bij de boer. ,,Dat trekt mij, ik ben eigenlijk geen stadsmens.’’
Toch groeide Hennie daar op, aan de ‘overkant’ op Noord, in de Oostervantstraat, achter de Middellandstraat. Ze wilde kapster worden en begon in Kralingen. Tijdens een kampeervakantie in Hoek van Holland werd ze – 16 lentes jong – verliefd op de kelner, een lange jongen, die – bleek later – de zoon van de baas te zijn. ,,Ik was gelijk hotel-de-botel verliefd.’’ Twee jaar later trouwden ze. Ze kregen drie kinderen: twee jongens en een meisje. Haar leven is ook getekend door moeilijke periode: haar jongste zoon overleed een paar jaar geleden, 48 jaar nog maar. Even daarvoor is ook haar man weggevallen. Ze zou heel graag meer groen zien in haar wijk.

Meer verhalen met
Onderwerp: Wonen  
Locatie: IJsselmonde  Rotterdam-Zuid  
Deel dit verhaal
Credits
Techniek/editing: Laura Schalkwijk
Interviewer: Laura Schalkwijk
Muziek: Marlies du Mosch
Ondersteund door: Joop Reijngoud, Linda Malherbe
Meer vertellers uit deze luistervoorstelling
"Het was een groot weiland. Er waren geen scholen, geen kerken, echt helemaal niets."
"En die begon vreselijk te schreeuwen en toen gebruikte ik mijn haventaal om er even tegenin te gaan."
"Zo is het leven zeggen ze weleens, het is hard. Je vraagt er niet om, maar je krijgt het allemaal voor niks."
"Dus het is eigenlijk alles wat je wil, heb je gewoon hier in de buurt. En vooral groen en water. Het is gewoon een heel fijne wijk om in te wonen."
"Rotterdam en Odessa hebben iets met elkaar te maken. Onze cultuur, emancipatie, vrijheid in de denkwijze, in alles, dus dat was niet moeilijk, dat was uitdagend."
"Nou kijk, ik ben een type, ik praat graag met iedereen, maak een praatje en als ze mijn hulp nodig hebben, dan ben ik er, maar voor de rest op mijn eigen. En zo heb ik eigenlijk altijd hier in Hordijkerveld geleefd en dat gaat gewoon goed."
"Ik maak met zoveel mensen een praatje."
"Ja, mooie herinneringen heb je altijd van, vooral met dat Opzoomer Mee. En heel vaak in de zomer, zitten we buiten. Ik heb een tuin, maar ik zit heel weinig in de tuin. Ik zit meer aan de voorkant."
"Vroeger, hierzo in deze buurt zaten er een hoop jongeren, die hadden allemaal zo’n zendbakkie en dan kon je met elkaar praten en muziek draaien op de radio. Dat was wel leuk."
© 2024 Verhalen van Rotterdammers | Website door Mediabreed