Terug
 
"Ik krijg er gewoon letterlijk kippenvel van. De geur, de natuur, al die vogels die fluiten. Dat is echt een deel van mij."
Kristi Kala (Estland, Tartu, 1988)
Dit verhaal is onderdeel van luistervoorstelling: Rotterdam Estonia 100.
En onderdeel van de collectie: Estlandse migratieverhalen: Rotterdam Estonia 100.

Haar dochter – nu 2 jaar –  is in Rotterdam geboren. Zelf groeide Kristi Kala de eerste drie jaar van haar leven op in een stadje, niet ver van de grens met Letland. Door de scheiding van haar ouders verhuisde het gezin – moeder Marina en oma Ilva – naar een dorp dertig kilometer verderop. Kristi kreeg als enig kind alle aandacht en heeft vooral met haar oma en moeder een hechte band. Het karakter en de creativiteit heeft ze van haar moeder; ook Kristi breit, naait en kookt graag. Qua uiterlijk lijkt ze het meest op haar vader en van hem heeft ze waarschijnlijk ook de liefde voor fotografie meegekregen.  Ze studeerde toerisme en woonde nog zes maanden in Griekenland waar ze in een groot hotel werkte.
Vanwege haar vriendje, die ze online had leren kennen, kwam ze naar Nederland. Ze werd au pair bij een gezin in Amsterdam, deed twee cursussen Nederlands en leerde ook veel woorden van de kinderen in het gezin. Vier jaar later kwam ze haar huidige man tegen, een Rotterdammer. Zo verhuisde ze naar deze stad. ,,Het is geweldig. Ik hou van de diversiteit die je hier kan vinden, qua eten, qua uitgaan, qua mensen, qua cultuur.’’ Twee dagen per week werkt Kristi als postbezorger. ,,De meeste tijd ben ik thuis met mijn dochter.’’ Daar is ze blij mee, want veel kinderen gaan naar de opvang. ,,Heel raar, want in Estland als je een kind krijgt, dan mag je anderhalf jaar thuis zijn en hier maar een paar maanden.’’ Estland blijft uiteraard een bijzondere plek in haar hart. ,,Want ik kom daar vandaan en daar is mijn familie, mensen die heel belangrijk voor me zijn.’’ Als ze aan haar geboortegrond denkt, dan ziet ze gelijk een dicht bos voor zich met paddenstoelen die ze plukt. ,,Ik krijg er gewoon letterlijk kippenvel van. De geur, de natuur, al die vogels die fluiten. Dat is echt een deel van mij. ’’

Meer verhalen met
Onderwerp: Migratie  
Locatie: Rotterdam-Centrum  
Deel dit verhaal
Credits
Techniek/editing: Laura Schalkwijk
Interviewer: Laura Schalkwijk
Muziek: Marlies du Mosch
Ondersteund door: Joop Reijngoud, Linda Malherbe
Meer vertellers uit deze luistervoorstelling
"En die zingen op zaterdagmiddag en zondagmiddag alleen in het Ests, met Estse muziek en Estse dirigenten. Buitengewoon emotioneel. Dat is iets fantastisch."
"Als kleine baby’s werd we al buiten in de wagen te slapen gelegd om immuun te worden voor de kou."
"Esten geloven niet zozeer in God of Jezus Christus. Ze geloven meer in bomen. Daarom zijn mensen in Estland misschien ook wat meer geaard."
"Estische smaak is voor mij, is de smaak van dille, dat vind ik zo lekker en elke keer als ik in Estland ben, maak ik elke keer Huttenkäse, dat is ook een beetje Estisch."
"Alles was ineens open, we mochten gaan, alleen niet werken. Om te werken had je een vergunning nodig en als au pair was dat het allermakkelijkst."
"Ik ben nu 26, 27 jaar hier, meer dan de helft van mijn leven. Dat is ook thuis. Ik hang er een beetje tussenin."
"Dan ging oma uit Estland op een krukje staan en dan had ze een heel klein bijbeltje en daar ging ze dan zo dichtbij uit dat bijbeltje lezen.”
"Mijn vader had, hoewel hier geboren, een soort Estse of Russische pathos. Hij was heel erg familiegericht, dat betekent alles voor elkaar over hebben."
"Al onze kinderen zijn in Estland geboren, dat is superbelangrijk voor ons. Estland is een heel groot deel van ons leven."
© 2024 Verhalen van Rotterdammers | Website door Mediabreed