Terug
 

Luistervoorstelling: Luisterportret uit Hordijkerveld

Deze luistervoorstelling is onderdeel van de collectie: Luisterportret uit Hordijkerveld, IJsselmonde.

  Boek deze luistervoorstelling

“In het begin heb ik echt zitten huilen, want dan kom je in deze wijk en ik kende niemand. En de eerste die wat tegen me zei, dat waren die Surinaamse mensen op de hoek. En die zei: ‘Jen, als er wat is, kom naar me toe’.”

De Verhalenkeet – de mobiele opnamestudio van Verhalenhuis Belvédère – reisde in 2018 naar Hordijkerveld in Rotterdam- IJsselmonde, Zuid. Tien bewoners hebben hun (levens)verhaal gedeeld. Zij vertelden ieder een uur lang over hun persoonlijke beleving van hun wonen in de Dijkenbuurt. Hoe zijn zij in Hordijkerveld terechtgekomen? Wie is er hier opgegroeid? Wie zijn er nieuw? We zijn nieuwsgierig naar het leven in Hordijkerveld, naar activiteiten samen, ontmoetingen, onvergetelijke momenten, wakker worden, spelen op straat, plekken van betekenis, naar plezier, trots, lief en leed. Uit alle verhalen stelden we een compilatie samen, ofwel een luisterportret. Zo vertellen bewoners samen het verhaal van hun buurt en straat. Hierboven is een fragment uit het portret te beluisteren.

De vertellers uit deze luistervoorstelling
"Ik was gelijk verliefd op het huis, met een voortuin, een achtertuin. Ik had het gevoel alsof ik elke dag vakantie had."
"Het was een groot weiland. Er waren geen scholen, geen kerken, echt helemaal niets."
"En die begon vreselijk te schreeuwen en toen gebruikte ik mijn haventaal om er even tegenin te gaan."
"Zo is het leven zeggen ze weleens, het is hard. Je vraagt er niet om, maar je krijgt het allemaal voor niks."
"Dus het is eigenlijk alles wat je wil, heb je gewoon hier in de buurt. En vooral groen en water. Het is gewoon een heel fijne wijk om in te wonen."
"Rotterdam en Odessa hebben iets met elkaar te maken. Onze cultuur, emancipatie, vrijheid in de denkwijze, in alles, dus dat was niet moeilijk, dat was uitdagend."
"Nou kijk, ik ben een type, ik praat graag met iedereen, maak een praatje en als ze mijn hulp nodig hebben, dan ben ik er, maar voor de rest op mijn eigen. En zo heb ik eigenlijk altijd hier in Hordijkerveld geleefd en dat gaat gewoon goed."
"Ik maak met zoveel mensen een praatje."
"Ja, mooie herinneringen heb je altijd van, vooral met dat Opzoomer Mee. En heel vaak in de zomer, zitten we buiten. Ik heb een tuin, maar ik zit heel weinig in de tuin. Ik zit meer aan de voorkant."
"Vroeger, hierzo in deze buurt zaten er een hoop jongeren, die hadden allemaal zo’n zendbakkie en dan kon je met elkaar praten en muziek draaien op de radio. Dat was wel leuk."
© 2024 Verhalen van Rotterdammers | Website door Mediabreed