Terug
 
"Ik maak met zoveel mensen een praatje."
Martha Addens (Rotterdam, 1953)
Dit verhaal is onderdeel van luistervoorstelling: Luisterportret uit Hordijkerveld.
En onderdeel van de collectie: Luisterportret uit Hordijkerveld, IJsselmonde.

Als ze boodschappen gaat doen, is ze soms uren onderweg. ,,Ik maak met zoveel mensen een praatje.’’ Op haar scootmobiel is ze een bekende op het Hordijkerveld, ook omdat ze heel actief is in de wijk. Ze is jarenlang actief geweest met Opzoomeren en bij allerlei buurtactiviteiten. Nu is ze onder meer vrijwilliger bij ontmoetingscentrum de Singel, waar ze helpt bij de kinderclub, de koffie-inloop en het wijkrestaurant. En ze begroet nieuwe bewoners namens Vestia.
Martha is een Zuiderling, geboren op een zolderkamer in de Abcoudestraat, Bloemhof en groeide op met twee broers en twee zussen. Haar vader was internationaal vrachtwagenchauffeur, die vaak naar Italië reed en terug een ‘lekker crèmepje’ voor Martha’s moeder meenam. Later ging hij in de haven werken. Haar man – die haar buurjongen was – werkte ook als vrachtwagenchauffeur en haar zoon inmiddels ook. In 1987 kwam ze vanuit Zuidwijk aan de Lodijk wonen, eigenlijk wegens medische noodzaak. Na een knie-operatie zat het gips om haar been te strak, waardoor ze dystrofie kreeg. Daardoor kreeg het gezin een benedenwoning toegewezen in IJsselmonde. Sinds twee jaar woont ze er alleen: in 2017 overleed haar man Alla door een bedrijfsongeval. Martha mist hem verschrikkelijk, ze krijgt veel steun van familie en mensen uit de buurt.

Meer verhalen met
Onderwerp: Wonen  
Locatie: IJsselmonde  Rotterdam-Zuid  
Deel dit verhaal
Credits
Techniek/editing: Laura Schalkwijk
Interviewer: Laura Schalkwijk
Muziek: Marlies du Mosch
Ondersteund door: Joop Reijngoud, Linda Malherbe
Meer vertellers uit deze luistervoorstelling
"Ik was gelijk verliefd op het huis, met een voortuin, een achtertuin. Ik had het gevoel alsof ik elke dag vakantie had."
"Het was een groot weiland. Er waren geen scholen, geen kerken, echt helemaal niets."
"En die begon vreselijk te schreeuwen en toen gebruikte ik mijn haventaal om er even tegenin te gaan."
"Zo is het leven zeggen ze weleens, het is hard. Je vraagt er niet om, maar je krijgt het allemaal voor niks."
"Dus het is eigenlijk alles wat je wil, heb je gewoon hier in de buurt. En vooral groen en water. Het is gewoon een heel fijne wijk om in te wonen."
"Rotterdam en Odessa hebben iets met elkaar te maken. Onze cultuur, emancipatie, vrijheid in de denkwijze, in alles, dus dat was niet moeilijk, dat was uitdagend."
"Nou kijk, ik ben een type, ik praat graag met iedereen, maak een praatje en als ze mijn hulp nodig hebben, dan ben ik er, maar voor de rest op mijn eigen. En zo heb ik eigenlijk altijd hier in Hordijkerveld geleefd en dat gaat gewoon goed."
"Ja, mooie herinneringen heb je altijd van, vooral met dat Opzoomer Mee. En heel vaak in de zomer, zitten we buiten. Ik heb een tuin, maar ik zit heel weinig in de tuin. Ik zit meer aan de voorkant."
"Vroeger, hierzo in deze buurt zaten er een hoop jongeren, die hadden allemaal zo’n zendbakkie en dan kon je met elkaar praten en muziek draaien op de radio. Dat was wel leuk."
© 2024 Verhalen van Rotterdammers | Website door Mediabreed